«انتظار» یک فلسفه مثبت تاریخی است. فلسفه ای که اعتراض به وضع موجود و تلاش برای تغییر آن را در بردارد.

منتظر یعنی کسی که وضعیت موجود را چه در بعد ملی و چه در ابعاد جهانی مطلوب نمی داند و مدیران و رهبران کنونی دنیا را شایسته تحقق عدالت و آرمان های بلند بشری نمی شناسد. منتظر کسی است که به این باور رسیده انسان ها هر قدر هم سابقه دیانت و دین داری یا تجربه مدیریتی و نگاه متعالی انسانی داشته باشند در نهایت نمی توانند از عهده آشفتگی ها، نا امنی ها و رودررویی انسان ها با یکدیگر و بشر با طبیعت برآیند. بنابراین چنین کسی ضمن تلاش برای اصلاح وضعیت موجود و رفع ظلم و بی داد، قلبا منتظر است؛ منتظر آن شخصیتی کسی که آمدنش در تمام ادیان الهی وعده داده شده و دارای شباهت های اعجاب برانگیز در آیین های یهودیت، مسیحیت و اسلام است.

در حقیقت «انتظار» تراز و استاندارد مطالبات انسان های بلند اندیش و صاحب آرمان های بزرگ است که خواهان استقرار شاخص های رفیع انسانی هستند و فرقی هم نمی کند در چه کشوری و در چه نقطه ای از جهان باشند.

ما امروز شاهدیم آن همه تلاشی که برای استقرار نظامی منطبق با شاخص های اسلامی و مردمسالاری دینی صورت گرفت، پس از سه دهه با چالش ها و پارادوکس های بسیار جدی مواجه شده است. بنابراین بیش از هر زمانی خواهان رفع ظلم و بی داد و خواهان احقاق حقوق مظلومان و اصلاح بیدادگری و دروغ و تقلب در اداره امور مسلمین هستیم. ما امید داریم که «او» زمین را از عدل و داد پر کند.

نهضت عظیم ملت ایران در سال 1357 شاید بیشترین شباهت ها را در میان جنبش های سیاسی و اجتماعی دوران معاصر و عصر غیبت در آرمان ها و اهداف با قیام صاحب الزمان دارا بود. نهضتی که دستاوردهای غیرقابل اغماضی را با خود داشت و تحولات و پیشرفت های فراوانی را به وجود آورد. با این حال امروز به نقطه ای رسیده که هیچ امیدی جز ظهور منجی برای حل و فصل مشکلات عمیق و شکاف های اساسی آن وجود ندارد. در واقع حتی جمهوری اسلامی که در آرمان هایش نقاط مشترک بسیاری با قیام آخرالزمان داشت نتوانست به آنها دست یابد و حالا خود نیازمند ظهور است.

البته این به آن معنا نیست که عاشقان عدالت و آزادی از تلاش خویش دست کشند. چنانچه چنین نکرده اند و لحظه ای نیز از پا نخواهند نشست. اما اینک بیش از همیشه احساس می کنند که باید برای ظهور منجی دعا کرد؛ دعایی توام با آگاهی و شور و شعور.

انتظار یعنی «نه» گفتن به آنچه که هست»، «لا» گفتن به همه الهه ها و بت ها برای تحقق توحید که دورویی ها و دورنگی را بزداید و از میان ببرد.

به قول دکتر علی شریعتی انتظار «ایمان به عدالت و پیروز حقیقت و ایمان به نابودی قطعی ستم و ظلم و پلیدی در سرنوشت انسان و پیروزی ستم دیدگان» است ... ایمانی که جنبش سبز ملت ایران را به حرکت در آورده است.

"تو پای به ره نه و هیچ مپرس                  خود راه بگویدت  که چون باید رفت"

آری "ان موعدکم الصبح، الیس صبح بقریب"

وعده ما، صبحدم. آیا نزدیک نیست؟؟؟

برای همه شهیدان جنبش سبز آزادی

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

روبه صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق صادقي ز مردن نهراس

مردار شود هر آن که او را نکشند

  پيامبر اكرم(ص)

آگاه باشيد كه بدترين امت من كساني هستند كه از ترس شرشان مورد تكريم و احترام قرار مي گيرند.

الله اکبر، شعر

ر.ن

 " آنان که تن به هر ذلتی می دهند تا زنده بمانند ، مرده های خاموش و پلید تاریخند"

خود قهرمان باشیم.

وقتی گالیله در اثر شکنجه و تهدیدات کلیسا مجبور شد به اشتباه خود پی ببرد و به صاف بودن کره زمین "اعتراف" کند، یکی از شاگردان گالیله به سمت او آمد و تف بر زمین انداخت و گفت: تف به سرزمینی که قهرمان ندارد.
گالیله در جواب گفت:
تف به سرزمینی که به قهرمان احتیاج دارد.

بیایید خود قهرمان باشیم و به دنبال قهرمان نگردیم

در روز عاشورا: 

از رذالت و بی‏شرافتی لشکر ابن سعد این که چون جنگ‏آوری و دلاوری امام حسین علیه‏السلام را دیدند بر آن شدند که از غیرت و حمیّت حضرت سوء استفاده کنند، بدین جهت شیطنت کرده به خیمه‏های اهل بیت و حریم الهی حمله بردند. در این هنگام امام حسین(ع) به آنان توجه کرده فرمودند:

یا شیعةَ آلِ ابی سُفیان: اِنْ لَم یکُن لَکم دینٌ و کُنتُم لا تَخافُونَ المَعادَ فکونوا أحرارا فی دُنیاکم، وَ ارْجِعوا الی أحسابِکم اِن کُنتُم عُرُبا کما تَزعُمون... اَنا الَّذی اُقاتِلُکُم و تُقاتِلونی و النِّساءُ لَیسَ عَلیهِنّ جُناحٌ، فَامنَعوا عُتاتَکُم عَنِ التعرُّضِ لِحَرمی ما دُمتُ حَیّا⁽²⁵⁾:

ای پیروان خاندان ابوسفیان! اگر دین ندارید و از روز رستاخیز و جزا نمی‏ترسید، دست کم در زندگی دنیویتان آزاده باشید. اگر عرب نژادید [و غیرت عربی دارید] چنان که می‏پندارید، به افتخارات پدرانتان بیندیشید [که این گونه تجاوز شیوه عرب نیست].